تماس با همیار فلز : 021-56542509

علاقه مندی ها مقایسه قیمت

قیمت لوله مانیسمان رده 40

ماده معدنی بریل که حاوی بریلیم است، حداقل از زمان سلسله بطلمیوسی مصر مورد استفاده قرار گرفته است. در قرن اول پس از میلاد، طبیعت‌شناس رومی، پلینی بزرگ، در دایره‌المعارف تاریخ طبیعی خود اشاره کرد که بریل و زمرد ("smaragdus") مشابه هستند.


لوئیس نیکلاس واکلین بریلیم را کشف کرد
تجزیه و تحلیل های اولیه زمردها و بریل ها توسط مارتین هاینریش کلاپروت، توربرن اولوف برگمان، فرانتس کارل آچارد و یوهان یاکوب بینهایم همیشه عناصر مشابهی را به دست می داد که منجر به این نتیجه اشتباه می شد که هر دو ماده سیلیکات آلومینیومی هستند.

رنه ژوست هاوی، کانی شناس، کشف کرده است که هر دوی آنها از نظر سنجی هستند. یکسان بود، و او از شیمیدان لوئیس نیکولاس واکلین برای تجزیه و تحلیل شیمیایی درخواست کرد.


در مقاله ای در سال 1798 که در انستیتو فرانسه خوانده شد، واکلین گزارش داد که با حل کردن هیدروکسید آلومینیوم از زمرد و بریل در یک قلیایی اضافی، "زمین" جدیدی پیدا کرد. کلاپروت نام "بریلینا" را ترجیح داد زیرا ایتریا نمک های شیرین را نیز تشکیل می داد. نام "بریلیوم" را ترجیح داد. اولین بار توسط Wöhler در سال 1828 استفاده شد.


فردریش ویلر یکی از مردانی بود که به طور مستقل بریلیوم را جدا کرد.
فردریش ولراند آنتوان باسی در سال 1828 به طور مستقل بریلیم را با واکنش شیمیایی پتاسیم فلزی با کلرید بریلیم جدا کرد، به شرح زیر:

BeCl2 + 2 K → 2 KCl + Be
ولر با استفاده از یک لامپ الکلی، لایه های متناوب کلرید بریلیم و پتاسیم را در یک بوته پلاتین سیمی بسته حرارت داد. واکنش فوق بلافاصله انجام شد و باعث شد که بوته سفید داغ شود. پس از سرد شدن و شستن پودر خاکستری-سیاه حاصل، دید که از ذرات ریز با درخشندگی فلزی تیره ساخته شده است.

پتاسیم بسیار واکنش پذیر با الکترولیز ترکیبات آن تولید شده بود، فرآیندی که 21 سال قبل کشف شد. روش شیمیایی با استفاده از پتاسیم تنها دانه های ریز بریلیوم را به دست آورد که هیچ شمش فلزی از آن ریخته گری یا چکش کاری نمی شد.

الکترولیز مستقیم مخلوط مذاب بریلیم فلوراید و سدیم فلوراید توسط پل لیبو در سال 1898 منجر به اولین نمونه خالص (99.5 تا 99.8٪) بریلیم شد. با این حال، تولید صنعتی تنها پس از جنگ جهانی اول آغاز شد.

مشارکت صنعتی اولیه شامل شرکت‌های تابعه و دانشمندان مرتبط با اتحادیه کاربید و کربن در کلیولند، اوهایو، و زیمنس و هالسکه AG در برلین بود. در ایالات متحده، این فرآیند توسط هیو اس. کوپر، مدیر شرکت آزمایشگاهی Kemet اداره می شد. در آلمان، اولین فرآیند تجاری موفق برای تولید بریلیم در سال 1921 توسط آلفرد استاک و هانس گلدشمیت توسعه یافت.

نمونه ای از بریلیوم با پرتوهای آلفا ناشی از تجزیه رادیوم در آزمایشی توسط جیمز چادویک در سال 1932 بمباران شد که وجود نوترون را کشف کرد. این روش مشابه در یک کلاس از منابع نوترونی آزمایشگاهی مبتنی بر ایزوتوپ رادیویی استفاده می شود که برای هر 30 نوترون تولید می کند. 

تولید بریلیم در طول جنگ جهانی دوم به دلیل افزایش تقاضا برای آلیاژهای سخت بریلیم-مس و فسفر برای لامپ های فلورسنت افزایش سریعی داشت.

اکثر لامپ های فلورسنت اولیه از ارتوسیلیکات روی با محتوای متفاوت بریلیم برای انتشار نور سبز استفاده می کردند. افزودن‌های کوچک تنگستات منیزیم، بخش آبی طیف را بهبود بخشید تا نور سفید قابل قبولی ایجاد کند. پس از اینکه بریلیم سمی بود، فسفرهای مبتنی بر هالوفسفات جایگزین فسفرهای مبتنی بر بریلیم شدند.

الکترولیز مخلوطی از بریلیم فلوراید و سدیم فلوراید برای جداسازی بریلیم در قرن نوزدهم مورد استفاده قرار گرفت. نقطه ذوب بالای این فلز باعث می شود که این فرآیند نسبت به فرآیندهای مربوط به فلزات قلیایی انرژی بیشتری مصرف کند.

در اوایل قرن بیستم، تولید بریلیم با تجزیه حرارتی یدید بریلیم به دنبال موفقیت فرآیند مشابه برای تولید زیرکونیوم مورد بررسی قرار گرفت، اما ثابت شد که این فرآیند برای تولید حجمی غیراقتصادی است.

فلز بریلیم خالص تا سال 1957 به آسانی در دسترس نبود، حتی اگر خیلی زودتر به عنوان یک فلز آلیاژی برای سخت شدن و سفت کردن مس استفاده می شد. بریلیم را می توان با احیای ترکیبات بریلیم مانند کلرید بریلیم با پتاسیم یا سدیم فلزی تولید کرد.


بین سال‌های 1998 تا 2008، تولید بریلیوم در جهان از 343 به حدود 200 تن کاهش یافته است. سپس تا سال 2018 به 230 تن افزایش یافت که 170 تن آن از ایالات متحده بود.

نظرات ثبت شده

نظری درباره این مطلب ثبت نشده است ، شما نفر اول باشید

نظر خود را به اشتراک بگزارید ایمیل شما در سایت نمایش داده نخواهد شد

جهت مشاوره و استعلام قیمت تماس بگیرید
02156542509   - 02156540771